a)     wokół siebie samych Żydów, lecz obawiał się, że psychoanaliza pozostanie nauką żydowską. Dlatego na czele kółka psychoanalitycznego postawił Junga, który nie był Żydem, był gojem. Nazwa kompleks Edypa, wzięła się z jego zainteresowania archeologią, starożytną Grecją

b)     psychologia ego:

-         ego jest strukturą autonomiczną

-         powstaje odrębnie od id, ma własną energię

-         znaczenie ego jest tu większe niż w teorii Freuda, człowiek ma wpływ na o co robi, co go spotyka

 

c)     psychologia relacji z obiektem: obserwacje jak przebiegają relacje z obiektami, reakcji ego na drugiego człowieka

d)     zarzuty wobec psychoanalizy Freuda

-         scjentyzm

-         redukcjonizm: procesy psychologiczne redukowane do procesów fizjologicznych niższego rzędu

-         ahistoryzm: to co jest teraz uogólnia na zawsze, obserwując wiedeńczyków rozciąga na całą populacje

-         zbyt duża waga przywiązywana do kompleksu Edypa, który miałby występować w każdej kulturze. Może być zastąpiony przez przywiązanie do matki, a są kultury gdzie dzieci są oddzielane od matek. Kompleks Edypa może się pojawić w rodzinach patriarchalnych

-         mechanicyzm: psychika traktowana jak maszyna, oraz myślenie deterministyczne, że każde zachowanie, każda pomyłka ma przyczynę

-         atomizm: struktura Freuda jest rozbita na cząsteczki, słabo ze sobą powiązane

-         nieprzestrzeganie reguł metodologii naukowej w dochodzeniu do faktów – po całym dniu pracy i obserwacji wielu pacjentów zapisywał swoje uwagi.

-         nieskuteczność psychoanalizy, jej długotrwałość i kosztowność

-         pesymizm: wizja człowieka jest przytłaczająco pesymistyczna, człowiek nie jest wolny i nie wie co czyni

-         W samej psychoanalizie freudowskiej narodziły się sprzeczne podejścia do pacjenta:

·         teoria marzeń sennych: pacjent jest ofiarą okoliczności zewnętrznych, widzenie ofiary przez osoby najbliższe, każdy nosi traumę, która przejawia się jako nerwica. Freud interpretował doniesienia pacjentów o napastowaniu jako wyobrażenia pacjenta, konfabulacja. Zajmował się nią do 1900 roku, po czym zrozumiał, że jest błędna

·         teoria popędów: pacjent jako sprawca własnego nieszczęścia, człowiek jest zły, popędy są przyczyną każdego motywu – cokolwiek człowiek robi to po coś (determinizm)

e)     teoria Freuda

-         dziecko rodzi się jako id, dziecko nadbodowywuje ego po to by służyło id, które jest źródłem popędów (motywów).

-         Podział popędów: popęd życia (Eros, libido, popęd seksualny, przeżycie gatunku) i popęd śmierci (Tanatos, destrudo, popędy obrony ego, przeżycie samego siebie)

-         Konflikt jest pisany w ludzkie życie, nigdy nie osiągniemy poziomu zgody między popędami życia i śmierci. Człowiek jest z natury agresywny, zły.

-         Popędy nie są dostępne świadomości, popędy trzeba rozładowywać, bo inaczej czeka nas nerwica. Sublimacja popędu, np.: energię popędu seksualnego należy przeznaczyć na szczytne cele

-         Superego: sumienie i „ja” idealne, * id kieruje zasada przyjemności, do niego idą wyparcia i tłumienia, to wszystko jest potem trudno sobie uświadomić. Ego to przybudówka id, kierująca się zasadą realizmu i ma rozstrzygać konflikty. Natomiast superego jest kierowane przez zasadę doskonałości, niewielka część superego jest świadoma, kierujemy się normami nie zdając sobie sprawy, że właśnie je włączamy do zachowania